открой словарь Даля и убедись, неуч, что в русском слово "нету" имеется. Это в вашем исковерканном Розентале совковом новоязе вроде как нету. Так мы не по совковски говорим, а по русски. Или ты в совке застрял и дальше хочешь коверкать русский засоризмами? Для тебя русский - это язык врагов, что ты его так ненавидишь?
Меня безумно раздражает пропагандонство и желание сделать язык "для начинающих". Да похрену начинающие и как им легче. Мы что, и русский должны сделать примитивным, что бы "начинающим" было легче его учить? Запретить Пушкина и Достоевского, потому что "начинающие их не поймут"?
Так же и эсперанто. Начинающие пусть учат букварь. И растут до того, что бы можно было читать Баги, а потом и Лорьяка. Это начинающие должны расти ,а не язык опускаться до ихнего уровня
песенки могут быть полезными для увеличения словарного запаса. Но Сорока спецефический... "Ой, knabino, шумить гай" мало чему научит. ИМХО уж луччше переводы бардовских песен Людмилы Новиковой. В мою молодость, лет 40 назад, их все пели. Новикову и Лукьянцец. Но грамматику и речевые формулы всё же учили не из них
ты любитель варварского примитива, когда дикари кота от кошки не отличают? Только нам не говори, что это очень хорошо, мы любим языки развитые и полноценные
сталин тут не при чем. Это вина иудейских "лингвистов", которые топорно "реформировали" русский язык, а с хрущовской оттепели начали требовать ото всех "пГавильного Гусского языка" - то есть, исковерканного полуграмотным Розенталем
глупость. Это не язык "обрастает" балластом. Это язык возникает в процессе отделения от протоязыка. И по мере своего существования утрачивает фонетические основы. Звуки исчезают, заменяются звуками более простыми, несколько звуков сливаются в один. Раньше разные звуки писались разными буквами, и изменялись они по-разному в зависимости от положения в слове, от грамматических особенностей. А когда звук стал один вместо двух-трех, тем более буква одна на звуки, разные по происхождению, то нюансы изменения остались, и их надо только запоминать. Это совсем не то, что язык по мере развития обрастает новыми нелогичностями. Наоборот, он теряет логичности старые.
1) нас порядочны люди в эсперанто-клубе учили: "Не говори в среде эсперантистов на эсперанто, не предсавляй эсперантистов как быдло-сектантов" 2) для меня LA LINGVO - это русский. Для каждого тоже свой родной язык. Мы как то раз спросили у "гражданина мира" ,испанского эспа: "Какой язык в мире самый красивый?" Он скззал: "Андалузский вариант испнского" - Почему? - А я на нем с мамой разговариваю....
Это самый правильный ответ в мире!!! 3) Клавиатура любая жутко неудобная если в ней раскладки переключаются ЦИКЛИЧЕСКИ. Это я должен постоянно забивать голову не переводимым мной сейчас текстом, а там, какая у меня сейчас стоит раскладка, и сколько раз я должен нажать что бы была нужная. Раскладки долны переключаться горячими клавишами. Нажал клавишу - и у тебя нужная раскладка. На линуксе я пока не смог это организовать. 4) азиаты... Они хотят что бы бы эсперанто был как можно примитивнее, что бы его начинающим было выучить по легче. А мне эсперанто на уровне рассказа Толстого "Белолобый" не нужен вообще, как и начинающие. Так можно подумать, что русская проза нужна только "Белолобый". а Достоевский не нужен. Он трудно понимает тем, что учится читать по складам. 5) мы тут на одном канате телеги щас читаем сказку на эсперанто конца 19го века. Ужасно читается. Язык очень архаичный. и тяжеловесный. Современная проза читается в разы легче
ни одному эсперантисту ещё не помешали крышечки над буквами. Один урок и они все уже выучены. Изучение языков - это ТРУД. Лентяям там не место. Это так же как в церкови - "Ой! Там язык мне не понятный!!" Да тебе с твоим развитием и русская классика будет не понятна. А помолился неделю как положено, хотя бы пяток молитв, выучил. и уже никакой язык не пугает. Терпенье и труд все перетрут
через песни выучить прямым методом - это бред. Прямой метод - это когда заучивают речевые формулы, сначала простенькие, а потом все сложнее. Обучают ГОВОРИТЬ. Причем тут песни. Тем более песни Сороки корявенькие, на мой взгляд. Это все равно что русский выучить через песни киркорова
Гончарова вообще не ассоциируется с прямым методом. Два притопа три прихлопа. чиуй данцас лападуй. Это её потолок ИМХО. Даже встречал на форуме девицу, которая в ВУЗе учила эсперанто на факультатаиве. и вышла с неприязнью к языку. Как выяснилось - из-за детсадовских кривляний преподававания Гончаровой.
а вот начало моего перевода рассказа Китаевой "Окончательный диагноз"... Пришлось тут поправить тире прямой речи, что бы эта хрень рукожопая в список не превращала без спроса. Там в рассказе нормальный мужик гетеросексуал мучится в обществе, где извращения сделали нормой...
Anna Kitaeva
La fina diagnozo
Vendrede mi altrenis min hejmen de la laboro je la naŭa vespere, malsata kaj kolera. Nu, kial mi estis viro kolera, tio estas komprenebla. La estro kunvokis nin al kunveno duonhoron antaŭ la fino de labortago, sed ĝi daŭris pli ol du horojn. Sed kial mi malsatis.. Nu, pro la sama kialo mi estis malsata! Efektive, nia eminenta senilulo faras ĉi tion tri tagojn el kvin, Genĉjo scias tion tre bone kaj atendas min kun varma vespermanĝo.
Genĉjo estas mia konkuba koramiko, ni estas kune jam preskaŭ unu jaron. Tamen, estus ne malbone ne forgesi pri la dato, aĉeti por li ion taŭgan - nu, orelringon kun strasoj aŭ abonokarton al beleca salono.. Kvankam ne, tian karton mi verŝajne donacis al li antaŭ nelonge - februare, por la tago de amantoj. Aŭ ne donacis? Aĉa afero estas la selektiva amnezio; necesus korekti ĝin, tamen kion mi ricevos anstataŭe?
La lifto kun grinco disglitigis la pordojn. Penante palpi la ŝlosilon en la poŝo, mi kutime enspiris per la nazo, provante jam sur la ŝtuparplaceto diveni, kio ĉe ni estas por vespermanĝo. Fiasko. Estis fetoro de bruligita izolaĵo, kaj ĝi forte fetoris! Penante ne plu enspiri tion, mi hasteme malŝlosis la pordon, puŝis ĝin.. kaj jen estas la neatendita turniĝo! La pordo de interne estis fermita per la ĉeneto, kaj mi, kiel malsaĝulo, frapis mian frunton al ĝi.
Mi tuj komprenis, ke la situacio estas aĉa. Sed mi ne tuj komprenis - kiom ĝi aĉas.
-Genĉjo! - kriis mi. - Kial vi kapriolas fole? Malfermu, mi venis! Rapide malfermu, kial vi entute fermiĝis? Ehe! Hej! Uhuhu! Vi kie estas?
Mia koramiko ne rapidis veni al mia voko, kaj mi devis spiri per tio, kio estis disponebla, tio estas, per la brula fetoro. Interalie, ne estis odoro de io manĝebla el la porda fendo. Ĉu li ne atendis min? Aŭ eble.. Ĉe mi aperis freneza supozo: ĉu eblas ke li tie havas amanton?!
Mi muĝis kiel vundita elefanto. Nu, aŭ bubalo, mi ne scias. En mi vekiĝis ĵaluzo - kompreneble, patologia - kaj forpusis ĉiujn aliajn sentojn kune kun la intelekto. Mi provis disŝiri la ĉenon aŭ rompi la pordon, kontuzis mian ŝultron kaj komencis freneze ĉirkaŭrigardi por trovi rompŝtelaj iloj. Tiam la kanajlo Genĉio degnis alveni al la pordo. Li estis en kostumo, kun kravato kaj aspektis moroze-rezolute. Ŝajnas, ke ne estis adulto en la apartamento.
-Enlasu min! - kun peza spiro postulis mi.
-Unue promesu al mi, - moroze diris Genĉjo. - Pli bone, ĵuru.
-Kiioon? - indignis mi.
-Promesu al mi, ke vi ne batos min, - insistis Genĉjo. - Post tio mi vin enlasos.
-Kio do okazis?!
Fakte, mi jam komprenis, kio okazis. Sed ne volis kredi.
-Sed bone, vi povas bati, - senespere svingis sian manon Genĉjo. - Nur ne al la vizaĝo, Vadĉjo, mi petas vin.
Li dekroĉis la ĉenon, malfermegis la pordon kaj retropaŝis en la profundon de la koridoro. Mi transpaŝis la sojlon, klakis la ŝaltilon, paŝis al la koramiko - kaj nur nun, en la lumo, ekvidis liajn ŝvelintajn de larmoj okulojn kun flumakuloj de okulhara ŝminko kaj ruĝetan nazon.
La kompreno trafis al mi, senalternativa kiel briko.
-Ĉu vi forlasas min?
Genka plore singlutis kaj kapjesis. Travidebla larmo ruliĝis el la angulo de lia okulo, ruliĝis laŭ la ponto de lia nazo kaj malestetike pendis sur la pinto de lia nazo.
Kontrastaj sentoj interluktis en mi. Samtempe mi volis bati la bastardon, brakumi lin sur mia brusto per gesto de konsolo, disŝiri lin al flokoj kaj havi seriozan, ekvilibran konversacion pri la vivo.
-Kion ni havas por manĝi? - demandis mi kaj ĝuste trafis en la punkton.
En la punkton de doloro.
Genĉjo histerie ekploris kaj kriis: "Vi nur manĝus! Vi min ne amas! Vi min neniam amis! Prenu la pelmenojn en la frostujo!" - kaj li kuris en la banĉambron.
Mi suspiris. Nu, jes, mi ne amis lin kaj neniam amis, estas vere, tio estas certa.
La pelmenoj glugle siblis sur la pato, la kuireja televidilo kun malŝaltita sono montris sur la kanalo «Ĉiuj Koloroj de Ĉielarko» alterne jen vizaĝojn jen pugojn, kaj bobele murmuranta akvo en la tuboj sciigis, ke Genĉjo sin banas - supozeble per sia amata lavanda ŝaŭmo.
Jen abomene.
Nu, al la lavando mi ĝuste ne havas obĵetojn. Eĉ al Genĉjo ĝis nun. Li tute kontentigis min kiel konkubo. Abomene estas tio, ke nun mi devos ĉion ŝanĝi.
Kie mi sukcesos trovi tian koramikon? Li estas ideala konkubo. En la loĝejo ĉiam estas senbrue kaj pure, en la kuirejo estas plena ordo kaj bongusta manĝo.. Kaj plej grave, Genĉjo estas absolute geja, sed samtempe impotenta. Ĉu? Jen la ĉefa kerno! Nek virinojn li gastigis hejme, nek virojn, nek molestis min seksumi. Nu, do, brakumi-kisi, konsoli-karesi - tion mi devis fari, sed tute ne estis litaj pretendoj de li. Ni eĉ dormis en malsamaj ĉambroj, Genĉjo - por li ne ĉagreniĝu, kaj mi.. nu, esence, por ankaŭ mi ne ĉagreniĝu, kvankam en alia senco, jes.
Kaj en mia socia profilo preskaŭ unu jaron regis plena ordo - jen, estas skribita, tiel kaj tiel, mi estas romantika masoĥiisto, loĝas en samseksa civila geedzeco.
Ĉio finiĝis, nia idilio kolapsis.
Damne, venu rato en ilian helmon!
Mi ĝustatempe sukcesis savi la pelmenojn de forbrulado, forĵetis en la rubujon kvinon serioze bruligitaj, kaj la ceterajn honeste dividis en du porciojn. Mia humoro estis la plej aĉa. Nun mi irus al drinkejo kaj ebriiĝus ĝis vilaj diabloj Sed oni forkorektis al mi la enbriemon jam komence de la vintro. Ankaŭ la atakoj de senmotiva agreso ankaŭ estis forigitaj. Estas domaĝe. Mi kun plezuro dategis ies muzelon! La unuan renkontitan ulon! Se iu ne kaĝis sin. mi ne kulpas. Hm jes, bonega eblo, sed ĝi nun ne atingeblas por mi.
-Venu min, - mi vokis Genĉjon, kiu sukcesis jam eliri el la banĉambro kaj hezitis en la koridoro. - Mi ne batos vin. Ĉu mi iam vin batis? Ĉu decembre? Do jen kiam ĝi estis!
-Jam delonge.. - reveme suspiris Genka. - Jen estis bonaj tempoj, ĉu vere, Vadĉjo?
Mi preskaŭ sufokiĝis pro misgluto de pelmeno.
-M-m-m!
-La bonaj, - sendube diris Gencjo - Mi tiutempe opiniis, ke inter ni amrilatoj estas serioze kaj por ĉiam. Mi estis stultulo. Tamen feliĉa.
-Kaj nun? - mi demandis malklare, puriginte mian gorĝon. - Nun kio estas? Cu vi iĝis saĝa kaj malfeliĉa? Kio al vi okazis?
-Nun mi estas pedofilo, - signifoplene diris Genĉjo. - Aktiva. Tio signifas, kapabla al agoj. Neniu plu impotenteco. Mi komencos labori, gvidi amatoran teatron en lernejo, kun historia inklino. Ni surscenigos teatraĵojn, antikvajn grekajn..
Mi aĉe blasfemis.
-Sed kion mi devis fari?! -subite kriis Genĉjo. - Ĉu vi opiniis, ke mi estas sensenta ŝtipo? Mi ĉiam estis kraĉinda por vi! Kaj ja mi penis klopodi - varmigis vespermanĝojn por vi, aranĝis la ikebanon en la antaŭĉambro, aliĝis al broda societo! Por ke ĉe ni estu hejmeca etoso. Kaj vi ĉiam rememoris vian Valerĉjon, ĉiuokaze.. Valerĉjon vi amis, ĉiam amis, ĝis nun amas, sed min? Sed min - ne!
-Neniam aŭdace nomi ŝin Valerĉjo! - kriis mi responde. - Ŝi estas por vi ne Valerĉjo, sed Valerija! Ĉe komprenis vi?
-Ĉu ŝi-i-i…- afekteme tiris Genĉjo. - Nu kompreneble, kiel mi aŭdacis!
Mi graŭlis.
Genĉjo venke ridetis.
Kaj mi subite sentis kompaton al li. Kaj vere, kion bonan li vidis de mi? Nek amon, nek zorgon, nur ĉikanojn de ĉiutageco, eĉ donacojn mi faris ne pro koroinklino, sed pro devo.
-Povrulo, - sincere diris mi.
Genĉjo kun ŝriko saltis al mi kaj mallerte batis mian kolon.
Mi respondis al lia bato, kaj ni iomete interpugnis. Ĉar oni forviŝis en mi senmotivan agreson, tamen Genĉjo motivigis min, kaj eĉ tre! Poste ni forigis la frakasitajn telerojn kaj forlavis la pelmenojn de la plankon. Tiam ni spektis la realspektaklon "Nur vi, kaj ankaŭ vi kaj vi", trinkis dolĉan gluecan likvoron el la kaŝita rezervi de Genĉjo kaj iomete ploris.
Poste mi iris dormi, kaj matene en la loĝejo jam estis nek Genĉjo nek liaj havaĵoj - nur adiaŭa letereto kaj polva hida balailo en la antaŭĉambro. Nun mi sciis, ke ĝi nomiĝas ikebano, sed la scio jam ne estis grava.
Mi legis la lasitan mesaĝon de Genĉjo kaj elrampis pro la ĉagreno en la skvareton apud nia domo.
Brilis orintempa suno, kantus birdoj. Resume, taŭgus pendumi sin. Sed pendumiĝo jam delonge forlasita de mi. Por mi suicido tute ne taŭgas. Kaj jen demando, kio restas por mi en ĉi tiu vivo? Kio? Kiu povas respondi?
Tiam mi haltis kaj ĉirkaŭrigardis, kvazaŭ mi vere serĉus kiun mi demandu. Matene en la skvaro abundis homoj. Antaŭ la florbedo du avinoj, falintaj en duan infanecon, anhele ludis kun kaŭĉuka rubando. Sur unu benko iu ronkis. Iu kaŝis sin post alia benko, elmontre etendante sian kapon en skiĉapo - ĉu onanisto, kaŝrigardisto aŭ eble gerontofilo. En la aleeto promenis juna knabino kun impona dogo (mi scivolis, kiu li estas por ŝi?), du brakumantaj samseksaj paroj kaj unu malseksama paro, tenantaj manon unu de la alia, nejuna viro en nigra pluvmantelo, nigra ĉapelo, nigraj okulvitroj kaj nigraj pikkalkanumaj ŝuoj. Meze de la florbedo sidis tre dika junulo kun sako da rapida manĝa[o, kuŝanta sur liaj genuoj, kaj sinforgese manĝegis.
Kolera sopiro subite englutis min kiel oceana ondo, super la kapo. Ĉiuj kaj ĉiu en ĉi tiu kraĉmakula skvareto trovis sian lokon en la vivo - kaj nura mi ne sciis, kion fari kun mi mem. Pro la ĉagreno mi eksidis sur liberan benkon, venĝe ŝirminte la vidon al la civitano malantaŭ ŝia apogdorso, kaj fikse rigardis la junulinon, kiu mallerte penus ŝajnigi sin zoofiliulino. Nu siaj kruroj estas belaj. Ĉu mi scivolas, kio okazus, se mi komplimentus ŝin? Dum mi cerbumis, aperis alia, pli maljuna junulino, kaptis la hundan promenantinon je la brako, kaj la koramikinoj komencis pasie kisi unu la alian. Jeh!
Sen komentoj.
Iu falis apud mi sur la benkon. Mi malrapide turniĝis kaj trovis apud mi la nejunan viron vestitan en ĉio nigra. La pikkalkanumaj ŝuetoj estis evidente kaj ofensive tro malgrandaj por li, kiel la ŝueto de Cindrulino por ŝiaj fratinoj. Sidiĝinte, li liberigis siajn kalkanojn de la ŝuetoj kaj ne povis reteni sin de suspiro de facileco pro ĉeso de doloro. Mi mense nomis la viron en nigra vesto Cindrulino, verŝajne pro tio, ke mi tute ne sciis, kiujn nomojn havis ŝiaj fratinoj.
-Mi konas vin, - per mallaŭta voĉo informis min Cindrulino.
Mi perplekse levis la ŝultrojn.
-Vi aĉetis apartamenton en mia domo, - la viro konfidence daŭrigis. - Kaj eĉ antaŭ ol mi ekloĝis en la mia. Konfesu, kion ĝi kostis al vi?
Ĉu la apartamento? Kiel rilatas la apartamento kun tio? Mi perpleksiĝis kaj maltrafis la momenton, kiam mi devus leviĝi kaj foriri. Cindrulino kapte prenis mian kubuton.
-Ĉu vi vidas tiujn, kiuj kvazaŭ promenas? - li komencis diri per sibila flustro. - Ĉio ĉi estas maskoj, ŝajnigoj, falsaĵoj!
Mi automate kapjesis, sed la interparolanto daŭrigis elsendon sur sia propra ondo:
-Ili estas ĉi tie por mi! Ili min ĉasas. Mi kaj nur mi estas la objekto de iliaj intimaj sonĝoj, de ilia senbrida aspiro. Por mi neeble trovi trankvilon ie ajn. Ĉiuj rigardoj surstrate, en vendejoj, en la metroo estas turnitaj al mi. Kaj se mi eniros la parlamenton, ĉiuj turnos sin for de la prezidanto kaj la parolestro. Mi Estas La Homo, Kiun Deziras Ĉiuj.
La viro faris draman paŭzon. Mi sensukcese provis malstreĉi liajn fingrojn kaj liberigi la brakon.
-Vidinte min eĉ unufoje, - penetre diris Cindrulino, - homoj fariĝas sklavoj de la deziro vidi min ĉiam. Kaj por multaj homoj ne sufiĉas elsendado de gvataj kameraoj en mia apartamento. Tedaj adorantoj atendas min ĉe la enirejo, ili sekvas min spure kaj avide tuŝas per siaj rigardoj, palpas kaj molestas.
Li per teatra gesto forprenis la nigrajn okulvitrojn de sia nazo kaj enrigardis miajn okulojn.
-Jen vi, ekzemple…
Ĉio havu sian limon! Mi per ĉiuj fortoj pinĉis lian manradikon, dolore kaj kun tordado. Cindrulino ekŝrikis, sed nur plifortigis la kapton kaj plu persistis:
-Kvankam vi ne estas kiel ĉiuj. Mi aprezas vian plurjaran fidelecon al mi kaj vian unikan modestecon. Vi neniam eĉ provis paroli kun mi! Nun mi mem honorigis vin per la degno. Vi povas konfesi, kiom feliĉa vi estas. Mi permesas. Nu do!
Al mi mallumiĝis antaŭ la okuloj. Mi devus reteni min. Mi devus. Ĉu estas malfacile aŭskultu vican maniulon, jesante al li, kaj kiam mildiĝos lia atento, liberiĝu kaj fuĝu? Ĉu mi ne kapablas tion? Mi bone scipovas!
Nur mi ne eltoleris tion ĉi-foje.
Ili tute tedis min. Lil ĉiuj. А психопат в черном стал лишь последней каплей.
Nu, tuj mi bone al li rekompensos!
Per la mano, libera de lia kapto, mi mem kaptis roverson de lia nigra pluvmantelo.
Ne tordiĝu ĉe mi , meleagro truigita! - mi arde elspiris en la ŝvelan vizaĝon - Vi gvatis min, ĉu ne? Mi eĉ hieraŭ malkaŝis vin. Tuj vi ĉion rakontos al mi - renkontlokojn, pasvortojn, servilojn...
а зачем им глупости чужие повторять?? Иллич-Свитыч вывел связи между языками индо-арийскими, картвельскими,семитскими, алтайскими, уральскими и дравидскими, через общими для них протоязыками ностратический и бореальный. А Зализняк - просто самый выдающийся лингвист советского и постсоветского языкознания. Отдельная тема у него - критика клоунов типа Фоменко, Задорнова и им подобных "лингвистов". Там среди прочего он написал, что основа любого языка = разговорная речь, а письменный (литературный) язык не более чем факультативная часть разговорного, да появился на несколько веков позже.
глупости. У нас в Новосибирске испанский и эсперанто преподавал испанец, не владеющий русским, но владеющий этими языками и прямым методом. К сожалению, он был вынужден уехать через полтора месяца.Думаю ,что я уже не забуду фразу, которую он вбил нам в головы - Комо се дисе эн эспаньоль. Сначала эту фразу мы по кругу произносили по слогам, потом ей уже пользовались, когда нужно было узнать то или иное испанское слово... Мы там ничего не записывали, ведь мы учились не писать, мы обучались устной речи, и грамматику мы тоже не учили. Мы её узнавали в грамматических формулах и пользовались ей. А во всяких дуолингвах ну выучишь ты два десятка слов. а куда их применять и знать не будешь... Думаю что в Москве тем паче тысячи испанцев ,которые не знаю русского языка. Хотя преподавать так может и русский, который якобы не знает русского. По русски в группе было запрещено говорить. Возникали и ситуации забавные. Пришла девушка, препод ей говорит: Оля! (это привет по испански - Hola!), а она ему: Я не Оля, я Марина! Прозанимались бы год - язык бы знали очень прилично.
открой словарь Даля и убедись, неуч, что в русском слово "нету" имеется. Это в вашем исковерканном Розентале совковом новоязе вроде как нету.
Так мы не по совковски говорим, а по русски. Или ты в совке застрял и дальше хочешь коверкать русский засоризмами? Для тебя русский - это язык врагов, что ты его так ненавидишь?
Меня безумно раздражает пропагандонство и желание сделать язык "для начинающих". Да похрену начинающие и как им легче.
Мы что, и русский должны сделать примитивным, что бы "начинающим" было легче его учить?
Запретить Пушкина и Достоевского, потому что "начинающие их не поймут"?
Так же и эсперанто. Начинающие пусть учат букварь. И растут до того, что бы можно было читать Баги, а потом и Лорьяка.
Это начинающие должны расти ,а не язык опускаться до ихнего уровня
В русском языке нету корявого слова "продакт". Дальше безграмотщину читать не стал.
песенки могут быть полезными для увеличения словарного запаса.
Но Сорока спецефический... "Ой, knabino, шумить гай" мало чему научит.
ИМХО уж луччше переводы бардовских песен Людмилы Новиковой. В мою молодость, лет 40 назад, их все пели. Новикову и Лукьянцец.
Но грамматику и речевые формулы всё же учили не из них
ты любитель варварского примитива, когда дикари кота от кошки не отличают?
Только нам не говори, что это очень хорошо, мы любим языки развитые и полноценные
где их набрать то? владеющих прямым методом.
Это как с французами в 19 веке - понаехали паликмахеры, портные, они и учили дворян
Пушкин "Выстрел". Я переводил )))
Издано в книге Rusa Novelaro. 19a jarcento
сталин тут не при чем. Это вина иудейских "лингвистов", которые топорно "реформировали" русский язык, а с хрущовской оттепели начали требовать ото всех "пГавильного Гусского языка" - то есть, исковерканного полуграмотным Розенталем
глупость.
Это не язык "обрастает" балластом.
Это язык возникает в процессе отделения от протоязыка.
И по мере своего существования утрачивает фонетические основы. Звуки исчезают, заменяются звуками более простыми, несколько звуков сливаются в один.
Раньше разные звуки писались разными буквами, и изменялись они по-разному в зависимости от положения в слове, от грамматических особенностей.
А когда звук стал один вместо двух-трех, тем более буква одна на звуки, разные по происхождению, то нюансы изменения остались, и их надо только запоминать.
Это совсем не то, что язык по мере развития обрастает новыми нелогичностями. Наоборот, он теряет логичности старые.
1) нас порядочны люди в эсперанто-клубе учили: "Не говори в среде эсперантистов на эсперанто, не предсавляй эсперантистов как быдло-сектантов"
2) для меня LA LINGVO - это русский. Для каждого тоже свой родной язык.
Мы как то раз спросили у "гражданина мира" ,испанского эспа: "Какой язык в мире самый красивый?"
Он скззал: "Андалузский вариант испнского"
- Почему?
- А я на нем с мамой разговариваю....
Это самый правильный ответ в мире!!!
3) Клавиатура любая жутко неудобная если в ней раскладки переключаются ЦИКЛИЧЕСКИ.
Это я должен постоянно забивать голову не переводимым мной сейчас текстом, а там, какая у меня сейчас стоит раскладка, и сколько раз я должен нажать что бы была нужная.
Раскладки долны переключаться горячими клавишами. Нажал клавишу - и у тебя нужная раскладка. На линуксе я пока не смог это организовать.
4) азиаты... Они хотят что бы бы эсперанто был как можно примитивнее, что бы его начинающим было выучить по легче. А мне эсперанто на уровне рассказа Толстого "Белолобый" не нужен вообще, как и начинающие. Так можно подумать, что русская проза нужна только "Белолобый". а Достоевский не нужен. Он трудно понимает тем, что учится читать по складам.
5) мы тут на одном канате телеги щас читаем сказку на эсперанто конца 19го века. Ужасно читается. Язык очень архаичный. и тяжеловесный.
Современная проза читается в разы легче
а кто мешает русскому преподавателю отказаться говорить по русски и запретить так же учащимся на уроке?
ни одному эсперантисту ещё не помешали крышечки над буквами.
Один урок и они все уже выучены. Изучение языков - это ТРУД. Лентяям там не место.
Это так же как в церкови - "Ой! Там язык мне не понятный!!" Да тебе с твоим развитием и русская классика будет не понятна.
А помолился неделю как положено, хотя бы пяток молитв, выучил. и уже никакой язык не пугает.
Терпенье и труд все перетрут
через песни выучить прямым методом - это бред. Прямой метод - это когда заучивают речевые формулы, сначала простенькие, а потом все сложнее.
Обучают ГОВОРИТЬ. Причем тут песни. Тем более песни Сороки корявенькие, на мой взгляд.
Это все равно что русский выучить через песни киркорова
проблема в глаголах. Сказал, сказала, сказало. Где впрямую пол не указывается, а передается глагольной формой. и там это кучами
Гончарова вообще не ассоциируется с прямым методом.
Два притопа три прихлопа. чиуй данцас лападуй. Это её потолок ИМХО.
Даже встречал на форуме девицу, которая в ВУЗе учила эсперанто на факультатаиве. и вышла с неприязнью к языку. Как выяснилось - из-за детсадовских кривляний преподававания Гончаровой.
а вот начало моего перевода рассказа Китаевой "Окончательный диагноз"... Пришлось тут поправить тире прямой речи, что бы эта хрень рукожопая в список не превращала без спроса.
Там в рассказе нормальный мужик гетеросексуал мучится в обществе, где извращения сделали нормой...
Anna Kitaeva
La fina diagnozo
Vendrede mi altrenis min hejmen de la laboro je la naŭa vespere, malsata kaj kolera. Nu, kial mi estis viro kolera, tio estas komprenebla. La estro kunvokis nin al kunveno duonhoron antaŭ la fino de labortago, sed ĝi daŭris pli ol du horojn. Sed kial mi malsatis.. Nu, pro la sama kialo mi estis malsata! Efektive, nia eminenta senilulo faras ĉi tion tri tagojn el kvin, Genĉjo scias tion tre bone kaj atendas min kun varma vespermanĝo.
Genĉjo estas mia konkuba koramiko, ni estas kune jam preskaŭ unu jaron. Tamen, estus ne malbone ne forgesi pri la dato, aĉeti por li ion taŭgan - nu, orelringon kun strasoj aŭ abonokarton al beleca salono.. Kvankam ne, tian karton mi verŝajne donacis al li antaŭ nelonge - februare, por la tago de amantoj. Aŭ ne donacis? Aĉa afero estas la selektiva amnezio; necesus korekti ĝin, tamen kion mi ricevos anstataŭe?
La lifto kun grinco disglitigis la pordojn. Penante palpi la ŝlosilon en la poŝo, mi kutime enspiris per la nazo, provante jam sur la ŝtuparplaceto diveni, kio ĉe ni estas por vespermanĝo. Fiasko. Estis fetoro de bruligita izolaĵo, kaj ĝi forte fetoris! Penante ne plu enspiri tion, mi hasteme malŝlosis la pordon, puŝis ĝin.. kaj jen estas la neatendita turniĝo! La pordo de interne estis fermita per la ĉeneto, kaj mi, kiel malsaĝulo, frapis mian frunton al ĝi.
Mi tuj komprenis, ke la situacio estas aĉa. Sed mi ne tuj komprenis - kiom ĝi aĉas.
-Genĉjo! - kriis mi. - Kial vi kapriolas fole? Malfermu, mi venis! Rapide malfermu, kial vi entute fermiĝis? Ehe! Hej! Uhuhu! Vi kie estas?
Mia koramiko ne rapidis veni al mia voko, kaj mi devis spiri per tio, kio estis disponebla, tio estas, per la brula fetoro. Interalie, ne estis odoro de io manĝebla el la porda fendo. Ĉu li ne atendis min? Aŭ eble.. Ĉe mi aperis freneza supozo: ĉu eblas ke li tie havas amanton?!
Mi muĝis kiel vundita elefanto. Nu, aŭ bubalo, mi ne scias. En mi vekiĝis ĵaluzo - kompreneble, patologia - kaj forpusis ĉiujn aliajn sentojn kune kun la intelekto. Mi provis disŝiri la ĉenon aŭ rompi la pordon, kontuzis mian ŝultron kaj komencis freneze ĉirkaŭrigardi por trovi rompŝtelaj iloj.
Tiam la kanajlo Genĉio degnis alveni al la pordo. Li estis en kostumo, kun kravato kaj aspektis moroze-rezolute. Ŝajnas, ke ne estis adulto en la apartamento.
-Enlasu min! - kun peza spiro postulis mi.
-Unue promesu al mi, - moroze diris Genĉjo. - Pli bone, ĵuru.
-Kiioon? - indignis mi.
-Promesu al mi, ke vi ne batos min, - insistis Genĉjo. - Post tio mi vin enlasos.
-Kio do okazis?!
Fakte, mi jam komprenis, kio okazis. Sed ne volis kredi.
-Sed bone, vi povas bati, - senespere svingis sian manon Genĉjo. - Nur ne al la vizaĝo, Vadĉjo, mi petas vin.
Li dekroĉis la ĉenon, malfermegis la pordon kaj retropaŝis en la profundon de la koridoro. Mi transpaŝis la sojlon, klakis la ŝaltilon, paŝis al la koramiko - kaj nur nun, en la lumo, ekvidis liajn ŝvelintajn de larmoj okulojn kun flumakuloj de okulhara ŝminko kaj ruĝetan nazon.
La kompreno trafis al mi, senalternativa kiel briko.
-Ĉu vi forlasas min?
Genka plore singlutis kaj kapjesis. Travidebla larmo ruliĝis el la angulo de lia okulo, ruliĝis laŭ la ponto de lia nazo kaj malestetike pendis sur la pinto de lia nazo.
Kontrastaj sentoj interluktis en mi. Samtempe mi volis bati la bastardon, brakumi lin sur mia brusto per gesto de konsolo, disŝiri lin al flokoj kaj havi seriozan, ekvilibran konversacion pri la vivo.
-Kion ni havas por manĝi? - demandis mi kaj ĝuste trafis en la punkton.
En la punkton de doloro.
Genĉjo histerie ekploris kaj kriis: "Vi nur manĝus! Vi min ne amas! Vi min neniam amis! Prenu la pelmenojn en la frostujo!" - kaj li kuris en la banĉambron.
Mi suspiris. Nu, jes, mi ne amis lin kaj neniam amis, estas vere, tio estas certa.
La pelmenoj glugle siblis sur la pato, la kuireja televidilo kun malŝaltita sono montris sur la kanalo «Ĉiuj Koloroj de Ĉielarko» alterne jen vizaĝojn jen pugojn, kaj bobele murmuranta akvo en la tuboj sciigis, ke Genĉjo sin banas - supozeble per sia amata lavanda ŝaŭmo.
Jen abomene.
Nu, al la lavando mi ĝuste ne havas obĵetojn. Eĉ al Genĉjo ĝis nun. Li tute kontentigis min kiel konkubo. Abomene estas tio, ke nun mi devos ĉion ŝanĝi.
Kie mi sukcesos trovi tian koramikon? Li estas ideala konkubo. En la loĝejo ĉiam estas senbrue kaj pure, en la kuirejo estas plena ordo kaj bongusta manĝo.. Kaj plej grave, Genĉjo estas absolute geja, sed samtempe impotenta. Ĉu? Jen la ĉefa kerno! Nek virinojn li gastigis hejme, nek virojn, nek molestis min seksumi. Nu, do, brakumi-kisi, konsoli-karesi - tion mi devis fari, sed tute ne estis litaj pretendoj de li. Ni eĉ dormis en malsamaj ĉambroj, Genĉjo - por li ne ĉagreniĝu, kaj mi.. nu, esence, por ankaŭ mi ne ĉagreniĝu, kvankam en alia senco, jes.
Kaj en mia socia profilo preskaŭ unu jaron regis plena ordo - jen, estas skribita, tiel kaj tiel, mi estas romantika masoĥiisto, loĝas en samseksa civila geedzeco.
Ĉio finiĝis, nia idilio kolapsis.
Damne, venu rato en ilian helmon!
Mi ĝustatempe sukcesis savi la pelmenojn de forbrulado, forĵetis en la rubujon kvinon serioze bruligitaj, kaj la ceterajn honeste dividis en du porciojn. Mia humoro estis la plej aĉa. Nun mi irus al drinkejo kaj ebriiĝus ĝis vilaj diabloj Sed oni forkorektis al mi la enbriemon jam komence de la vintro. Ankaŭ la atakoj de senmotiva agreso ankaŭ estis forigitaj. Estas domaĝe. Mi kun plezuro dategis ies muzelon! La unuan renkontitan ulon! Se iu ne kaĝis sin. mi ne kulpas. Hm jes, bonega eblo, sed ĝi nun ne atingeblas por mi.
-Venu min, - mi vokis Genĉjon, kiu sukcesis jam eliri el la banĉambro kaj hezitis en la koridoro. - Mi ne batos vin. Ĉu mi iam vin batis? Ĉu decembre? Do jen kiam ĝi estis!
-Jam delonge.. - reveme suspiris Genka. - Jen estis bonaj tempoj, ĉu vere, Vadĉjo?
Mi preskaŭ sufokiĝis pro misgluto de pelmeno.
-M-m-m!
-La bonaj, - sendube diris Gencjo - Mi tiutempe opiniis, ke inter ni amrilatoj estas serioze kaj por ĉiam. Mi estis stultulo. Tamen feliĉa.
-Kaj nun? - mi demandis malklare, puriginte mian gorĝon. - Nun kio estas? Cu vi iĝis saĝa kaj malfeliĉa? Kio al vi okazis?
-Nun mi estas pedofilo, - signifoplene diris Genĉjo. - Aktiva. Tio signifas, kapabla al agoj. Neniu plu impotenteco. Mi komencos labori, gvidi amatoran teatron en lernejo, kun historia inklino. Ni surscenigos teatraĵojn, antikvajn grekajn..
Mi aĉe blasfemis.
-Sed kion mi devis fari?! -subite kriis Genĉjo. - Ĉu vi opiniis, ke mi estas sensenta ŝtipo? Mi ĉiam estis kraĉinda por vi! Kaj ja mi penis klopodi - varmigis vespermanĝojn por vi, aranĝis la ikebanon en la antaŭĉambro, aliĝis al broda societo! Por ke ĉe ni estu hejmeca etoso. Kaj vi ĉiam rememoris vian Valerĉjon, ĉiuokaze.. Valerĉjon vi amis, ĉiam amis, ĝis nun amas, sed min? Sed min - ne!
-Neniam aŭdace nomi ŝin Valerĉjo! - kriis mi responde. - Ŝi estas por vi ne Valerĉjo, sed Valerija! Ĉe komprenis vi?
-Ĉu ŝi-i-i…- afekteme tiris Genĉjo. - Nu kompreneble, kiel mi aŭdacis!
Mi graŭlis.
Genĉjo venke ridetis.
Kaj mi subite sentis kompaton al li. Kaj vere, kion bonan li vidis de mi? Nek amon, nek zorgon, nur ĉikanojn de ĉiutageco, eĉ donacojn mi faris ne pro koroinklino, sed pro devo.
-Povrulo, - sincere diris mi.
Genĉjo kun ŝriko saltis al mi kaj mallerte batis mian kolon.
Mi respondis al lia bato, kaj ni iomete interpugnis. Ĉar oni forviŝis en mi senmotivan agreson, tamen Genĉjo motivigis min, kaj eĉ tre! Poste ni forigis la frakasitajn telerojn kaj forlavis la pelmenojn de la plankon. Tiam ni spektis la realspektaklon "Nur vi, kaj ankaŭ vi kaj vi", trinkis dolĉan gluecan likvoron el la kaŝita rezervi de Genĉjo kaj iomete ploris.
Poste mi iris dormi, kaj matene en la loĝejo jam estis nek Genĉjo nek liaj havaĵoj - nur adiaŭa letereto kaj polva hida balailo en la antaŭĉambro. Nun mi sciis, ke ĝi nomiĝas ikebano, sed la scio jam ne estis grava.
Mi legis la lasitan mesaĝon de Genĉjo kaj elrampis pro la ĉagreno en la skvareton apud nia domo.
Brilis orintempa suno, kantus birdoj. Resume, taŭgus pendumi sin. Sed pendumiĝo jam delonge forlasita de mi. Por mi suicido tute ne taŭgas. Kaj jen demando, kio restas por mi en ĉi tiu vivo? Kio? Kiu povas respondi?
Tiam mi haltis kaj ĉirkaŭrigardis, kvazaŭ mi vere serĉus kiun mi demandu. Matene en la skvaro abundis homoj. Antaŭ la florbedo du avinoj, falintaj en duan infanecon, anhele ludis kun kaŭĉuka rubando. Sur unu benko iu ronkis. Iu kaŝis sin post alia benko, elmontre etendante sian kapon en skiĉapo - ĉu onanisto, kaŝrigardisto aŭ eble gerontofilo. En la aleeto promenis juna knabino kun impona dogo (mi scivolis, kiu li estas por ŝi?), du brakumantaj samseksaj paroj kaj unu malseksama paro, tenantaj manon unu de la alia, nejuna viro en nigra pluvmantelo, nigra ĉapelo, nigraj okulvitroj kaj nigraj pikkalkanumaj ŝuoj. Meze de la florbedo sidis tre dika junulo kun sako da rapida manĝa[o, kuŝanta sur liaj genuoj, kaj sinforgese manĝegis.
Kolera sopiro subite englutis min kiel oceana ondo, super la kapo. Ĉiuj kaj ĉiu en ĉi tiu kraĉmakula skvareto trovis sian lokon en la vivo - kaj nura mi ne sciis, kion fari kun mi mem. Pro la ĉagreno mi eksidis sur liberan benkon, venĝe ŝirminte la vidon al la civitano malantaŭ ŝia apogdorso, kaj fikse rigardis la junulinon, kiu mallerte penus ŝajnigi sin zoofiliulino. Nu siaj kruroj estas belaj. Ĉu mi scivolas, kio okazus, se mi komplimentus ŝin? Dum mi cerbumis, aperis alia, pli maljuna junulino, kaptis la hundan promenantinon je la brako, kaj la koramikinoj komencis pasie kisi unu la alian. Jeh!
Sen komentoj.
Iu falis apud mi sur la benkon. Mi malrapide turniĝis kaj trovis apud mi la nejunan viron vestitan en ĉio nigra. La pikkalkanumaj ŝuetoj estis evidente kaj ofensive tro malgrandaj por li, kiel la ŝueto de Cindrulino por ŝiaj fratinoj. Sidiĝinte, li liberigis siajn kalkanojn de la ŝuetoj kaj ne povis reteni sin de suspiro de facileco pro ĉeso de doloro. Mi mense nomis la viron en nigra vesto Cindrulino, verŝajne pro tio, ke mi tute ne sciis, kiujn nomojn havis ŝiaj fratinoj.
-Mi konas vin, - per mallaŭta voĉo informis min Cindrulino.
Mi perplekse levis la ŝultrojn.
-Vi aĉetis apartamenton en mia domo, - la viro konfidence daŭrigis. - Kaj eĉ antaŭ ol mi ekloĝis en la mia. Konfesu, kion ĝi kostis al vi?
Ĉu la apartamento? Kiel rilatas la apartamento kun tio? Mi perpleksiĝis kaj maltrafis la momenton, kiam mi devus leviĝi kaj foriri. Cindrulino kapte prenis mian kubuton.
-Ĉu vi vidas tiujn, kiuj kvazaŭ promenas? - li komencis diri per sibila flustro. - Ĉio ĉi estas maskoj, ŝajnigoj, falsaĵoj!
Mi automate kapjesis, sed la interparolanto daŭrigis elsendon sur sia propra ondo:
-Ili estas ĉi tie por mi! Ili min ĉasas. Mi kaj nur mi estas la objekto de iliaj intimaj sonĝoj, de ilia senbrida aspiro. Por mi neeble trovi trankvilon ie ajn. Ĉiuj rigardoj surstrate, en vendejoj, en la metroo estas turnitaj al mi. Kaj se mi eniros la parlamenton, ĉiuj turnos sin for de la prezidanto kaj la parolestro. Mi Estas La Homo, Kiun Deziras Ĉiuj.
La viro faris draman paŭzon. Mi sensukcese provis malstreĉi liajn fingrojn kaj liberigi la brakon.
-Vidinte min eĉ unufoje, - penetre diris Cindrulino, - homoj fariĝas sklavoj de la deziro vidi min ĉiam. Kaj por multaj homoj ne sufiĉas elsendado de gvataj kameraoj en mia apartamento. Tedaj adorantoj atendas min ĉe la enirejo, ili sekvas min spure kaj avide tuŝas per siaj rigardoj, palpas kaj molestas.
Li per teatra gesto forprenis la nigrajn okulvitrojn de sia nazo kaj enrigardis miajn okulojn.
-Jen vi, ekzemple…
Ĉio havu sian limon! Mi per ĉiuj fortoj pinĉis lian manradikon, dolore kaj kun tordado. Cindrulino ekŝrikis, sed nur plifortigis la kapton kaj plu persistis:
-Kvankam vi ne estas kiel ĉiuj. Mi aprezas vian plurjaran fidelecon al mi kaj vian unikan modestecon. Vi neniam eĉ provis paroli kun mi! Nun mi mem honorigis vin per la degno. Vi povas konfesi, kiom feliĉa vi estas. Mi permesas. Nu do!
Al mi mallumiĝis antaŭ la okuloj. Mi devus reteni min. Mi devus. Ĉu estas malfacile aŭskultu vican maniulon, jesante al li, kaj kiam mildiĝos lia atento, liberiĝu kaj fuĝu? Ĉu mi ne kapablas tion? Mi bone scipovas!
Nur mi ne eltoleris tion ĉi-foje.
Ili tute tedis min. Lil ĉiuj. А психопат в черном стал лишь последней каплей.
Nu, tuj mi bone al li rekompensos!
Per la mano, libera de lia kapto, mi mem kaptis roverson de lia nigra pluvmantelo.
Ne tordiĝu ĉe mi , meleagro truigita! - mi arde elspiris en la ŝvelan vizaĝon - Vi gvatis min, ĉu ne? Mi eĉ hieraŭ malkaŝis vin. Tuj vi ĉion rakontos al mi - renkontlokojn, pasvortojn, servilojn...
Кто тебе его преподавал прямым методом?
Очень интересно, сколько человек преподает в стране.
Ну Оплетаев, Рафаэль... кто то ещё?
ты имеешь в виду упоминание тобой безвестного Шанского в качестве авторитета?
а зачем им глупости чужие повторять??
Иллич-Свитыч вывел связи между языками индо-арийскими, картвельскими,семитскими, алтайскими, уральскими и дравидскими, через общими для них протоязыками ностратический и бореальный.
А Зализняк - просто самый выдающийся лингвист советского и постсоветского языкознания. Отдельная тема у него - критика клоунов типа Фоменко, Задорнова и им подобных "лингвистов". Там среди прочего он написал, что основа любого языка = разговорная речь, а письменный (литературный) язык не более чем факультативная часть разговорного, да появился на несколько веков позже.
глупости. У нас в Новосибирске испанский и эсперанто преподавал испанец, не владеющий русским, но владеющий этими языками и прямым методом. К сожалению, он был вынужден уехать через полтора месяца.Думаю ,что я уже не забуду фразу, которую он вбил нам в головы - Комо се дисе эн эспаньоль. Сначала эту фразу мы по кругу произносили по слогам, потом ей уже пользовались, когда нужно было узнать то или иное испанское слово... Мы там ничего не записывали, ведь мы учились не писать, мы обучались устной речи, и грамматику мы тоже не учили. Мы её узнавали в грамматических формулах и пользовались ей.
А во всяких дуолингвах ну выучишь ты два десятка слов. а куда их применять и знать не будешь...
Думаю что в Москве тем паче тысячи испанцев ,которые не знаю русского языка.
Хотя преподавать так может и русский, который якобы не знает русского.
По русски в группе было запрещено говорить.
Возникали и ситуации забавные. Пришла девушка, препод ей говорит: Оля! (это привет по испански - Hola!), а она ему: Я не Оля, я Марина!
Прозанимались бы год - язык бы знали очень прилично.